ego - şiir - şiirler - edebiyat
ego

Var Olmak…
Kalbim, kalbim bu denli acırken, nedir bu sahte gülümseme?
İnsanlar ne der, ne der diye yaşadı bunca yıl bedenim.
Soruyorum şimdi aklıma; niçin çatışıyor yüreğimle,
Niçin yağmurlarda yalın ayak özgürlüğüne koşmuyor,
Niçin dalgaların hırçın çığlıklarıyla boğuşmuyor,
Niçin gökyüzüne gülümsemiyor
Ve niçin kendi zincirinden kurtulmuyor?!
İşte! İşte bu bizi kalıba koyan canavar.
Düşünceleri yok sayan, ruha saygı göstermeyen.
Kaskatı kesilmiş, demirden canavar.
Acımasız, kindar, burnu büyük, vicdansız mahluk.
Bırak insanlar gülsün, bırak insanlar ağlasın;
Bırak içinden geldiği gibi yaşasın.
Varıyla ,yokuyla, canla, başla.
Olmak istediği gibi,
Kendine güvendiği gibi; ister gülümseyip,
İster kahkaha atabildiği gibi.
Bırak olmasını istediğin madde değil, olmak istediği soyut olsun…
Var olduğunu anlayıp kendine güvendiğinde,
Etle kemiğe bürünecek.Onunla iskeleti ortaya çıkacak,
Ta ki sen ortadan çekildiğinde.
Şimdi topla bavulunu, çek git buradan!
Ben olmak istiyorum, sen olmadan!

Yazan: Zeynep Şevval GENÇAL
Seslendiren: İbrahim Demir

Helal!
Helal! Bayıldım! Haha! Vay be! Üzüldüm! Kızdım
108

1 YORUM

BİR CEVAP BIRAK

Lütfen yorumunuzu girin
Lütfen isminizi girin