intihar mektubu
intihar mektubu

Ben şöyle düşünüyorum: Herkes hayatında en az bir kez intihar etmeyi düşünmüştür. Bu düşüncesini eyleme dönüştüren de, dönüştürmeyen de var. Bu durumda insanları iki kategoriye böldüm. Çünkü anladığım kadarıyla insan iki sebepten dolayı intihar etmek ister:

Ya kendini sığ, basit, yavan, başarısız gördüğünde ya da toplumun sığ, basit, yavan ve içi boş günlerle meşgul olduğunu hissettiğinde. Birinci durumun olması daha olası bir durum geliyor bana. Çünkü toplumun dertlerini kendi dertlerinden elzem görenlerin sayısı bir hayli az. Belki geçmişte yaşamış bazı insanları ya da daha doğru tabirle bazı fikirleri örnek gösterebiliriz.

İlk kategorideki durumlara dayanarak intihar etmeyi düşünmeyen insan, bulunduğu konumun birinci kategoride olduğunun farkında olmayandır. Ben kendimi ikinci kategoriye yakın hissediyorum. Bundan bir nebze de olsa ürkünçlük duyuyorum.

Gördüğüm şey, saçma boş gündemlere körü körüne bağlanan insanların olduğu bir kümesten farksız!

Tüm ömrünü ülkesinin hangi partiyle yönetilmesini, çevresindekileri kırarak sanki toplumun değil de kendi hayatının tek sırrı buymuş gibi kahve köşelerinde, misafir sohbetlerinde ve bunun gibi tartışılmaması gereken yerlerde hiçbir fikri olmadan sabahtan akşama konuşanlardan, inandığı dini, inancı başkalarının inancına saygı göstermeden yaşayandan, kendine itiraf etmese de olmak istediği hayatı yaşadığı için sabahtan akşama kadar magazin programları izleyenden, gününü zaman öldürmek üzerine kurarak; televizyon izlemek, dedikodu yapmak, arkadaş ve aile içerisinde fitne ve fesat çıkarmak, gıybet yapmak, haset ve kin gütmek dışında bir şey yapmayan insanlardan bıktım.

Bazen kendimi kandırıp topluma ayak uydurmanın gerekliliğini düşünüp, toplumun bir parçası olmaya kendimi zorladıkça, etrafımda fikirlerden, hayallerden, ideallerden arınmış boş et parçalarını görüp toplumun bir parçası olamayacağımı anlıyorum.

Bu mektubu okuyan herkesten bir ricam var: Olur da bir gün intihar etme acizliğine düşersem; intihar sebebimin, bulunduğum toplumu değiştirmeye çalışıp değiştiremeyeceğimi anladıktan sonra toplumda benimseyemediğim insanlara dönüşmekten korktuğum için uzaklaşmanın en iyi yol olduğunu düşündüğümdendir diye bilinmesini istiyorum.

Hiç olmazsa doğru şekilde anlaşılıp veda etmiş olurum. Belli bir süreliğine istemediğim toplumun bir parçası olduğum için kendimden özür diliyorum.

Helal!
Helal! Bayıldım! Haha! Vay be! Üzüldüm! Kızdım
114

BİR CEVAP BIRAK

Lütfen yorumunuzu girin
Lütfen isminizi girin