kayip
kayip

Ben hep kaybeden oldum. Çoğu şeyimi kaybettim.

Küçüktüm…

Önce işe oyuncaklarımı kaybetmekle başladım. Gündüz oynadığım rengarenk misketlerin, gece olduğunda kayboluşunun üzüntüsünü yaşadım.

Tokalarımı kaybettim, en sevdiğim tacımı kırdım. Sonra parçalarını sakladım yapıştırırım diye. Sonra onları da kaybettim.Büyük bir heyecanla misinaya dizdiğim boncuklardan yaptığım bilekliklerimi birkaç gün taktıktan sonra hiç fark etmeden kaybettim. Fark ettiğimde çok ağladım ama geri gelmedi. Giden her şey gibi tokalarım da oyuncaklarım da bilekliklerim de geri gelmedi. Ve daha niceleri…

Sonra biraz büyüdüm..
Okul denen yere düştü yolum. Rengarenk kalemlerim oldu, çok sevdiğim tüylü kalemlerim, yumurtlayan kalemlerim… Gözüm gibi bakmama rağmen nasıl oluyorsa kayboluyorlardı ya da ben kaybediyordum.
Bilmiyorum…

Ama hiçbir zaman pes etmeyip her zaman kaybolanın yerine yenisini koyuyordum. Hiç boş kalmıyordu kalemliğim. Sonra bir gün kalemliğimi çaldılar. O zamana kadar yaşadığım en büyük kayıptı. Sonra hiçbir zaman kalemlerime dahi o kadar gönül bağlamadım. Bağlanmamayı öğrendim. 

Fazla kalem var mı?” diye sorduklarında çıkarttım verdim en sevdiğim kalemi. Ama geri vermediler, kayboldu gitti. Ve ben yine kaybettim…

Biraz daha büyüdüm… 

Maddeden vazgeçip kalbime döndüm bu sefer. Çok güzel, çok özel insanlar girdi hayatıma. Çok güzel hisler taşıdım kalbimde. Sevgi, güven, sadakat… Dibine kadar yaşadım hepsini ve tüm bunların kaderinin kaybolan oyuncaklarımdan, kalemlerimden çok daha farklı olacağını düşündüm. Farklı olmasını istedim ve buna inandım.

Oyuncak kaybedilirdi, ama insan kaybedilmezdi.
Tokalar kırılırdı, ama insan kırılmazdı.
Kaybolmamalıydı kimse, kırmamalıydı kimse kimseyi..
Sonra o insanlardan bir tanesini kaybettim bir gün. Ve daha ardı arkası kesilmedi kaybedişlerimin. Bütün sevdiklerim, bütün hislerim hep gittiler teker teker..
Önce insanları, sonra o güzel hislerimi, sonra kalbimi kaybettim.

Hep kaybettim.
Hiçbir şeyi elimde tutmayı beceremediğim için, hep kaybeden taraf olduğum için kendimden çok özür dilerim. 

Ben bu savaşı da kaybettim, bu sınavı da kaybettim. Ve ikinci bir şansım daha yok. Bundan sonraki hayatımın da kazanmak isterken hep kaybedeniyim ben.
Özür dilerim kalbim.
Özür dilerim hayallerim ve hislerim.

Sizi tekrardan bulacağım gün geldiğinde ne olur bana arkanızı dönmeyin. Size her şeyden daha çok ihtiyacım var. 

HOŞÇAKALIN…

Helal!
Helal! Bayıldım! Haha! Vay be! Üzüldüm! Kızdım
321

1 YORUM

BİR CEVAP BIRAK

Lütfen yorumunuzu girin
Lütfen isminizi girin