kimsesizliğin kimsesi
kimsesizliğin kimsesi

Kalbim, göğüs kafesimi kıracak gibi atıyor. Ellerim uyuşmuş, düşüncelerim sızlıyor. Hissediyorum, acı içimde. Her bir hücreme özenle serpiştirilmiş.

Her yeni güne gözlerimi açtığımda bana eşlik ediyor. Tutuyor ellerimden, kaldırıyor bedenimi. Yaşadığımı, hâlâ bir bedene dikili olmakta olan ruhumu hatırlatıyor bana.

Ben ağlıyorum. Çok ağlardım eskiden, sonra gözlerimdeki barajlar kurudu. Ağlamak için çok çocuğum.

Büyüdüğümü hissettiğimde kaçmak için bir bedenim yok artık. Gözyaşlarım ıslatınca derimi kurumaya asmak zorunda kaldım. İşte! Tam şu anda kendimdeyim. Üzerime giydiğim deri olmadan, kemiklerimin kırıkları gözükürken. İnsanlar kör, görmüyorlar beni. Sanki bütün dünya anlaşmış da gözlerini kaybetmiş gibi.

Ben bir kimse olurken kimse görmedi beni. Kimse engellemedi. Kapalı olan gözler, kimliğimi kaybederken derin bir uykuda şimdi…

Helal!
Helal! Bayıldım! Haha! Vay be! Üzüldüm! Kızdım
Anadolu Lisesinde okuyorum. Edebiyatın dallarına sarılmış ve elimden geldiğince kendimi bir adım daha öteye -yukarı- çekmek adına çabalamaktayım. Öykü ve şiir ağırlıklı yazarak kalemimdeki mürekkebi kurutuyorum. Soru, görüş ve önerileriniz için: fatmanuruyar@xyazar.com

BİR CEVAP BIRAK

Lütfen yorumunuzu girin
Lütfen isminizi girin